طبق تعریف رسمی ICF کوچینگ، مشارکتی آگاهانه و خلاقانه میان کوچ و مراجع است که طی فرآیندی تأمل‌برانگیز، مراجع را برای دستیابی به حداکثر پتانسیل‌های شخصی و حرفه‌ای‌اش توانمند می‌سازد.
به زبانی ساده، کوچینگ یک گفتگویِ همدلانه و تحول‌آفرین است که به مراجع کمک می‌کند به وضوح ذهنی برسد، خودآگاهی‌اش را گسترش دهد و گام‌هایی معنادار به سوی اهداف خود بردارد. یک کوچ حرفه‌ای، راهکار یا نصیحت ارائه نمی‌دهد؛ بلکه از طریق گوش دادن فعال، پرسش‌های قدرتمند و بازخوردهای عمیق، مراجع را در مسیر کشف و شکوفایی توانمندی‌های درونی‌اش همراهی می‌کند. تعریف کوچینگ می‌تواند در عین سادگی، ابعاد گسترده‌ای داشته باشد. اگرچه تعاریف متعددی برای آن وجود دارد، اما ماهیت کوچینگ همیشه ثابت است؛ کوچینگ هنرِ تسهیل مسیرِ یادگیری و توسعه است.
تعریف کوچینگ می‌تواند از زوایای مختلف متفاوت باشد؛ اما در نهایت همه‌ی این مسیرها به یک هدف ختم می‌شوند: توسعه و شکوفایی انسان.

فدراسیون بین‌المللی کوچینگ (ICF)، هشت صلاحیت محوری را به عنوان زیربنای مهارت‌های یک کوچ حرفه‌ای تعریف کرده است. صلاحیت‌های محوری فدراسیون کوچ ، چارچوبی جامع از مهارت‌های ضروری و استانداردهای اخلاقی است که کوچ‌های حرفه‌ای برای حمایت اثربخش از مراجعان خود به کار می‌گیرند. از یک کوچ حرفه‌ای انتظار می‌رود که با حفظ حضور کامل و گوش دادن فعال، از طریق پرسش‌های قدرتمند و بازتاب‌های عمیق، آگاهی را در مراجع برانگیزد. پیوند این مهارت‌ها با یکدیگر، کوچ را توانمند می‌سازد تا مراجع را در مسیر تبدیل «بینش‌های درونی» به اقدام‌های معنادار، یادگیری مستمر و رشد پایدار همراهی کند.
در آکادمی تایم کوچینگ، آموزش‌های ما بر پایه این هشت رکن بنا شده است.